Zoals Joep al daags voor de wedstrijd zei, blijft Phoenix voor ons altijd een lastig te bespelen opponent, ook al staat de Zoetermeerse club er op dit moment niet best voor met de eerste 2 teams. Opnieuw bleek bij zowel 1 als 2 dat de bezoekers inderdaad niet van plan waren de punten cadeau te doen. We moesten er hard voor werken en dat gold voornamelijk voor het tweede, dat het zichzelf vooral moeilijk maakte, merendeels veroorzaakt door eigen irritaties met een hoop onrust in het spel tot gevolg. Gelukkig waren na 14-14 de laatste scores van ons en leek er met de 17-14 dus niks aan de hand en werden er goede zaken gedaan.
Het eerste moest ook flink van zich afbijten, maar startte zeer voortvarend met een hoog baltempo en lekkere scores. De 6-1 zou toch wel voor de nodige rust moeten zorgen, maar dat was allerminst het geval. Phoenix – met de van een liesblessure teruggekeerde Sven van Baggum in de gelederen – bleef energiek strijd leveren, wat leidde tot rommelig spel aan beide kanten. Gelukkig bleef het rendement van de Phoenix aanvallen ondermaats en gaf de voordelige marge (10-6) bij het ingaan van de tweede helft de verhouding best wel goed weer. Tony was vlak voor de onderbreking voor Mees (“zat niet lekker in de wedstrijd”) in het veld gekomen en zijn fysieke inbreng kwam in dit duel wel van pas.
Het pleit voor de instelling van de bezoekers, dat ze niet van opgeven wilden weten en halveerden direct na de hervatting de marge tot 2 punten en het was eigenlijk onverwachts weer een wedstrijd. Sander en Joep, die af en toe letterlijk hun handen vol hadden aan van Baggum – gingen daarna meedoen in de score, die voor rust van onze kant voornamelijk door de vrouwen werd gedomineerd (9 van de 10 goals). Het was de beslissing in het duel, dat weliswaar chaotisch bleef, maar waarin het verschil toch opliep tot 8 goals (17-9). Het scherpe in de verdedigingen was er daarna wel af met nog mooie scores tot gevolg, waarbij de knappe doorbraak van Roos in de slotseconden zorgde voor de denkbeeldige kers op de taart.
De 22-15 heeft tot gevolg dat we nu met 6 uit 5 een groot gat naar de staartploegen hebben geslagen en zelfs (voorzichtig) naar boven kunnen kijken.
Doelpunten: Mandy (7), Pam (4), Sander (3), Floor (2), Mees (2), Tony, Marc (sterk reboundend), Roos en Joep.
Het derde verloor geflatteerd van het jeugdige Refleks 3 met 13-19. Geflatteerd omdat het verschil pas in de ultieme slotfase ontstond, wij niet 3 stippen en dito doorbraken hadden gemist en een zuivere goal van “Jopie” door scheids Deurloo was ontgaan! Ja echt, de bal ging geruisloos door de korf. “Misschien had ik wat harder moeten juichen”, zei Jorien achteraf. Hoogtepunt de unieke wijze waarop Ciska vanaf de stip Misja in stelling bracht, die scoorde. “De bal gleed uit mijn handen”, zei ze later lachend. Overige doelpunten van Maarten en Johan (beiden 4), Jorien, Bart, Margot en Anneroos.
Wim van Vliet
